Δεν αξίζει να κλάψεις για κανέναν...
όσοι αξίζουν τα δάκρυά σου,
δεν θα σε κάνουν ποτέ να κλάψεις...
Αυτοί που μας πληγώνουν,
ποτέ δεν ήταν δικοί μας και όμοιοί μας...


"Ό,τι είμαστε είναι αποτέλεσμα του τι σκεφτόμαστε"

"Οι μεγάλοι άνθρωποι μιλούν για ιδέες. Οι μεσαίοι άνθρωποι μιλούν για γεγονότα. Οι μικροί άνθρωποι μιλούν για τους άλλους."

"Κανείς δεν είναι πιο υποδουλωμένος από εκείνους που εσφαλμένα πιστεύουν πως είναι ελεύθεροι"

Φιλοι μου ο σημερινός εχθρός μας είναι η παραπληροφόρηση των μεγάλων καναλιών. Αν είδατε κάτι που σας άγγιξε , κάτι που το θεωρείτε σωστό, ΜΟΙΡΆΣΤΕΙΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ με ανθρώπους που πιστεύευτε οτι θα το αξιολογήσουν και θα επωφεληθούν απο αυτό! Μην μένετε απαθείς. Πρώτα θα νικήσουμε την ύπνωση και μετά ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ τα υπόλοιπα.

Πέμπτη, 19 Αυγούστου 2010

Έπεσε ηρωικώς μαχόμενος υπέρ πίστεως και πατρίδος


 
(Αφιερωμένο στο Σάββα Αντωνιάδη)
Από μικρό παιδί στο χωριό σου, στη Γιόλοu της Πάφου, πάντα έτρεχες με λεβεντιά και χαμόγελο.
Έτσι σε θυμούνται οι μεγαλύτεροι συγχωριανοί σου, πρώτος να βοηθήσεις, όπου μπορούσες, όποιον σε χρειαζόταν. 
Ο καλύτερος φίλος, ο πιο πιστός, έτσι σε θυμούνται ακόμα οι φίλοι σου. 
Ο πιο αληθινός, έτσι σε θυμούνται ακόμα και οι εφηβικοί σου έρωτες. Η ψυχή της οικογένειας, το χαμόγελο όλων μας, έτσι σε θυμούνται ακόμα τα αδέρφια σου.

Έτσι σε μοιρολογούσε πριν φύγει στα 99 της χρόνια η μάνα σου, που ονειρευόταν τη μέρα που θα φύγει για να σε ξανακρατήσει στην αγκαλιά της, τόσο πολύ της έλειψες. 

Άντεξε μέχρι να μπορέσει να σε κηδέψει, να σε τιμήσει, και όταν αυτό έγινε, δεν είχε πια λόγο να ζει, δεν είχε πια λόγο να βλέπει τα ιδανικά και τη θυσία σου να παραβλέπονται μπροστά στο «καλό κλίμα των ημερών» και των «γενναίων προσφορών» της νέας ευέλικτης πολιτικής για «δίκαιη λύση» που προπάντων προστατεύει το «δίκιο» των εποίκων. 

Είναι εδώ τόσα χρόνια πια, μας λένε. Και το δικό σας δίκιο; Το δικαίωμά σας να ζήσετε ελεύθεροι, που σας στέρησαν οι τουρκικές σφαίρες; Ο πατέρας σου έφυγε, δεν άντεξε. 

Μόνη του παρηγοριά ότι ο Σάββας Αντωνιάδης, ο Σαββάκης ο γιος του, είναι με τους άλλους αθανάτους. 

Έτσι έζησες τη ζωή σου, με λεβεντιά και χαμόγελο. Με αρχές και οράματα σπάνια. Τελείωσες τις σπουδές σου στην Αθήνα, τελείωσες τη στρατιωτική σου θητεία και άρχισες να οραματίζεσαι το μέλλον. Μπορεί το νήμα της ζωής σου να κόπηκε στα 23 ακριβά σου χρόνια, αλλά η λεβεντιά και το χαμόγελό σου πέρασαν στην αιωνιότητα. 

Όταν άκουσες στα μέσα του Αύγουστου του 1974 για τη δεύτερη εισβολή, έτρεξες, φίλησες τη μάνα σου και ξεκίνησες, έτοιμος από καιρό. 

Άκουσες για τη γραμμή αντίστασης που έσπασε στον Άγιο Παύλο και ήξερες πού έπρεπε να πας. Μάταια ο αδελφός σου έλεγε, «Αδελφέ, πολεμήσαμε, αντισταθήκαμε, τα δώσαμε όλα, τώρα είναι όλα προδομένα» και ήταν όλα προδομένα. Είπες στη μικρή σου αδελφή, που έκλεγε, να είναι περήφανη γιατί κάποτε θα λένε ότι ο αδελφός της, ο Σάββας Αντωνιάδης, «έπεσε ηρωικώς μαχόμενος υπέρ πίστεως και πατρίδος». 
Το 'ξερες.

Οι ήρωες γράφουν το δικό τους πεπρωμένο, οι λιπόψυχοι είναι αυτοί που ακολουθούν ξενογραμμένα πεπρωμένα και υποκύπτουν.
Στις 17 του Αύγουστου το 1974, εκεί στον Άγιο Παύλο, με μια χούφτα γενναίους συμπολεμιστές σου, κρατήσατε τη γραμμή, δεν δειλιάσατε. Πολέμησες με τη Λεβεντιά σου και έφυγες με το Χαμόγελό σου γιατί οι Τούρκοι δεν πέρασαν. Δεν κουραστήκατε να πολεμάτε όπως οι σημερινοί «ηγέτες» μας διαλαλούν σήμερα. Τριάντα δυο χρόνια αγνοούμενος, μαύρο στις ψυχές όλων όσοι σε αγάπησαν.

Η μάνα, ο πατέρας, τα αδέρφια σου έτρεξαν, ρώτησαν, ο αδελφός σου με κίνδυνο της ζωής του έφτασε ακόμα και στην Τουρκιά, μάταια. Τα Χριστούγεννα του 2005 έφτασε η λύτρωση. Βρέθηκαν τα οστά σου, εκεί ακριβώς που πολέμησες, εκεί που το πεπρωμένο που μόνος έγραψες, σε οδήγησε στην αιωνιότητα.
Ευτυχώς που βρέθηκαν και σε πήραμε απ' εκεί, να μη δεις τον εξευτελισμό. Λίγα μέτρα από το σημείο που σκοτωθήκατε για να κρατήσετε, θα περνούν τώρα οι συγγενείς των κατακτητών. Για να πηγαίνουν στα Κόκκινα να επισκεφτούν τον κατοχικό στρατό και να πανηγυρίσουν μαζί, το στρατό που εσείς δώσατε τη ζωή σας για να κρατήσετε μακριά. 

Να μένουν τα καημένα μεχμετζίκ απομονωμένα, χωρίς να αγκαλιάζουν τις μανές τους; Και οι δίκες σας οι μάνες;
Στην κηδεία στο χωριό σου, το κλάμα βουβό. Η μάνα σου, τα αδέρφια σου, η οικογένειά σου, οι συγχωριανοί, οι φίλοι σου, οι εφηβικοί σου έρωτες, περήφανοι. 

Το καλοκαίρι του 2007, ένας άλλος αγονάτιστος, που είναι σήμερα εκεί μαζί σας, τέλεσε τα αποκαλυπτήρια της προτομής σου στο χωριό. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, με προσωπικές του οδηγίες μερίμνησε να μείνει άσβεστη η μνήμη σου, αφού φρόντισε για την προτομή σου στο χωριό. 

Εκεί ψηλά που είστε όλοι μαζί οι απροσκύνητοι, ευχαρίστησέ τον εκ μέρους μας για τη μεγαλοψυχία του, αλλά και την αξιοπρέπεια που μας έδωσε. 

Στο μνημόσυνό σου κάθε χρόνο έρχονται πολλοί με στεφάνια. Άλλοι με στεφάνια αγάπης, εκτίμησης, σεβασμού και αναγνώρισης και άλλοι με τα στεφάνια της υποχρέωσης και της υποκρισίας. 
Μιλούν για τα ιδανικά σου, τη θυσία και το όραμά σου για ελεύθερη πατρίδα. Κάποιοι σε λένε και ηρώα. Κάποιοι άλλοι, πιο ευέλικτοι, σιγομουρμουρίζουν ότι, «σημασία πια έχει το μέλλον και η ισότητα την δυο κοινοτήτων στον καινούριο συνεταιρισμό με τους εποίκους και την εκ περιτροπής προεδρία». 

Έννοιες μακρινές από τα δικά σας ιδανικά. Συχώρεσέ μας, θείε, που τους ανεχόμαστε, που ανεχόμαστε να εξευτελίζουν τα ιδανικά της πραγματικής ελευθερίας που εσύ οραματίστηκες και έδωσες τη ζωή σου. Συχώρεσέ μας που τους παρακολουθούμε σχεδόν βουβοί, συνένοχοι. 

Αγνόησέ τους, ασήμαντος ο λόγος τους και η αναφορά τους στην ιστορία. Ασήμαντοι μπροστά στη θυσία και τον ηρωισμό σου. Σ' ευχαριστούμε, θείε, που η Λεβεντιά και το Χαμόγελό σου είναι η συντρόφια και ο φάρος μας.

Σ' ευχαριστούμε που έχουμε το προνόμιο να κυλά στις φλέβες μας το ίδιο αίμα με τον ήρωα Σάββα Αντωνιάδη, που έζησε και αγωνίστηκε με Λεβεντιά και Χαμόγελο και «Έπεσε Ηρωικώς Μαχόμενος Υπέρ Πίστεως και Πατρίδος», όπως ο ίδιος οραματίστηκε. 

ΑΘΩΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ
Αδελφότεκνος του ήρωα



Αυξ. Αριθμός / Seq. Number 72 Αντωνιάδης Σάββας
Όνομα / Name Αντωνιάδης Σάββας
Πατρώνυμο / Fathers Name Χρύσανθος
Καταγωγή / Citizenship ΚΥΠΡΟΣ
Φύλο / Sex ΑΡΡΕΝ
Τόπος γέννησης / Place of birth Γιόλου
Ημερ. Γέννησης / Date of Birth 26/08/1951 / ( 59 ετών σήμερα)
Ημερ. Εξαφάνισης / Μissing as from 17/08/1974 / ( 23 ετών τότε)
Τόπος Εξαφάνισης / Place last seen Άγιος Παύλος Λευκωσίας
Στρατ. Μονάδα / Military Base 187 Μ.Π.Π.
Στρατ. Βαθμίδα / Military Status ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΣ
Κατάσταση / Status ΑΓΝΟΕΙΤΑΙ -
Αρθρογραφία Εφημερίδας «ΠΟΛΙΤΗΣ»

Απο  

http://ellinilatris.blogspot.com/2010/08/blog-post_9503.html

Δεν υπάρχουν σχόλια: