Δεν αξίζει να κλάψεις για κανέναν...
όσοι αξίζουν τα δάκρυά σου,
δεν θα σε κάνουν ποτέ να κλάψεις...
Αυτοί που μας πληγώνουν,
ποτέ δεν ήταν δικοί μας και όμοιοί μας...


"Ό,τι είμαστε είναι αποτέλεσμα του τι σκεφτόμαστε"

"Οι μεγάλοι άνθρωποι μιλούν για ιδέες. Οι μεσαίοι άνθρωποι μιλούν για γεγονότα. Οι μικροί άνθρωποι μιλούν για τους άλλους."

"Κανείς δεν είναι πιο υποδουλωμένος από εκείνους που εσφαλμένα πιστεύουν πως είναι ελεύθεροι"

Φιλοι μου ο σημερινός εχθρός μας είναι η παραπληροφόρηση των μεγάλων καναλιών. Αν είδατε κάτι που σας άγγιξε , κάτι που το θεωρείτε σωστό, ΜΟΙΡΆΣΤΕΙΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ με ανθρώπους που πιστεύευτε οτι θα το αξιολογήσουν και θα επωφεληθούν απο αυτό! Μην μένετε απαθείς. Πρώτα θα νικήσουμε την ύπνωση και μετά ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ τα υπόλοιπα.

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

Γιατί τους άφησες;;;

Ξυπνάς ένα πρωί και κοιτάς τις αλυσίδες στα πόδια σου... Κάποτε ΕΣΥ άφησες να σου τις φορέσουν...Για να σε "προστατέψουν" σου είπαν, για να νιώθεις "ασφαλής" σου είπαν, για να σε "σώσουν" σου είπαν... Και εσύ τους πίστεψες...Θυμάσαι τότε...πάει καιρός, στην αρχή σου φαινόταν σαν ψέμα δεν το πίστευες ..χαμογελούσες !
ΔΕΝ αντιστάθηκες, ΔΕΝ αντέδρασες, ΔΕΝ επαναστάτησες ΔΕΝ ΕΚΑΝΕΣ ΤΙΠΟΤΑ ! ! ΓΙΑΤΙ ;
Τις συνήθισες...είδες γύρω σου ότι φορούσαν κι άλλοι...πολλοί! και αφού δεν αντέδρασαν οι άλλοι, σιώπησες κι εσύ! Άλλωστε είδες αρχικά πως δεν σε εμπόδιζαν και πολύ στα δικά σου ταξίδια. Ήθελες να αντισταθείς, αλλά μέσα σου ένιωθες μια παράξενη φοβία . Αναρωτιόσουν, αν αντιδράσω, αν μιλήσω ,αν φωνάξω και μου σφίξουν περισσότερο τις αλυσίδες και πονέσω; Και στη σκέψη αυτή σταματούσες...Κάποιες φορές σκεφτόσουν και αναπολούσες τις μέρες που στα πόδια σου δεν υπήρχε αλυσίδα και έκανες τα ταξίδια που εσύ ήθελες .Γιατί τότε δεν άκουγες το βαρύ σύρσιμο της.... δεν ένιωθες το ασήκωτο βάρος της , δεν αισθανόσουν αυτό το σφίξιμο στα πόδια που τώρα νιώθεις.
Και...μόλις σήμερα είδες και τα σημάδια...μόλις σήμερα πρόσεξες το αίμα που τρέχει από τα πληγωμένα σου πόδια ...μόλις σήμερα παρατήρησες ότι μέρα με τη μέρα η αλυσίδα μπαίνει όλο και πιο βαθιά μέσα στο δέρμα σου. Σ'έκανε να το προσέξεις ο πόνος που νιώθεις στις πληγές σου..και που σιγά σιγά αυτός ο ανυπόφορος πόνος φτάνει ως τη ψυχή σου...
Γιατί τους άφησες να σου βάλουν αλυσίδες;
Αρχίζεις να αισθάνεσαι πως δεν έχεις άλλες δυνάμεις... τα δεσμά σου βαραίνουν, έγιναν ασήκωτα . Σκέφτεσαι ότι τώρα πλέον δε μπορείς ούτε μικρές αποστάσεις να διανύσεις...δε μπορείς να κάνεις τίποτα, τα άφησες όλα στη μέση...άφησες τη ζωή σου στη μέση του δρόμου...άφησες να σου τη πάρουν άλλοι...σου την πήραν άλλοι…
Γιατί τους άφησες να σου τη πάρουν;
Τώρα δε τολμάς ούτε όνειρα πια να κάνεις γιατί κι αυτά φεύγουν τρέχοντας σα κυνηγημένα από το ασφυκτικό κελί της φυλακής σου ...
Και τώρα τι σκέφτεσαι να κάνεις ;
Αν θέλεις μπορείς να σπάσεις τα δεσμά σου , ΜΠΟΡΕΙΣ ! Αρκεί ΕΣΥ να το αποφασίσεις Καμιά αλυσίδα δεν ειναι τόσο δυνατή όσο είναι η δύναμη της ψυχής σου...

 Μαρίζα Τσιτμή

Πηγή

Δεν υπάρχουν σχόλια: