Δεν αξίζει να κλάψεις για κανέναν...
όσοι αξίζουν τα δάκρυά σου,
δεν θα σε κάνουν ποτέ να κλάψεις...
Αυτοί που μας πληγώνουν,
ποτέ δεν ήταν δικοί μας και όμοιοί μας...


"Ό,τι είμαστε είναι αποτέλεσμα του τι σκεφτόμαστε"

"Οι μεγάλοι άνθρωποι μιλούν για ιδέες. Οι μεσαίοι άνθρωποι μιλούν για γεγονότα. Οι μικροί άνθρωποι μιλούν για τους άλλους."

"Κανείς δεν είναι πιο υποδουλωμένος από εκείνους που εσφαλμένα πιστεύουν πως είναι ελεύθεροι"

Φιλοι μου ο σημερινός εχθρός μας είναι η παραπληροφόρηση των μεγάλων καναλιών. Αν είδατε κάτι που σας άγγιξε , κάτι που το θεωρείτε σωστό, ΜΟΙΡΆΣΤΕΙΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ με ανθρώπους που πιστεύευτε οτι θα το αξιολογήσουν και θα επωφεληθούν απο αυτό! Μην μένετε απαθείς. Πρώτα θα νικήσουμε την ύπνωση και μετά ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ τα υπόλοιπα.

Δευτέρα 30 Ιουλίου 2012

Συστοιχίες Πυραύλων και άρματα στέλνει η Τουρκία στα σύνορα με την Συρία !

Turkish military trucks carry missile batteries on June 28, 2012 in the center of Hatay. AFP photoΗ Τουρκία έστειλε ένα κομβόι από περίπου 20 οχήματα που μεταφέρουν στρατιώτες, συστοιχιών πυραύλων και τεθωρακισμένα οχήματα στα σύνορα με τη Συρία, τη Δευτέρα εν μέσω αυξανόμενης ανησυχίας στην Τουρκία σχετικά με την ασφάλεια στα νότια σύνορα της, δελτία ειδήσεων και αυτόπτες μάρτυρες.

Ήταν η τελευταία σε μια σειρά αναπτύξεων στην περιοχή τις τελευταίες εβδομάδες. Δεν υπήρξε καμία ένδειξη ότι τα τουρκικά στρατεύματα θα διασχίσουν τα σύνορα, και οι κινήσεις των στρατευμάτων μπορεί να είναι αυστηρά προληπτικά για την αντιμετώπιση της κλιμακούμενη βία στη Συρία.

Το κονβόι άφησε μια βάση στην επαρχία Γκαζιαντέπ να κατευθυνθούν νότια, προς Kilis επαρχία, όπου τα στρατεύματα θα παραμείνουν, σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο

Μακεδονία 3ος αιώνας π.Χ. : Η επιγραφή του Παράμονου της αρχαίας Μορρύλου








Δύο χιλιάδες τριακόσια χρόνια πριν, στην αρχαία Μόρρυλο, που βρισκόταν δέκα χιλιόμετρα νότιο δυτικά της πόλης Κιλκίς, (στο μικρό χωριό Άνω Απόστόλοι) ένας καλοκάγαθος πολίτης αποφάσισε να ενισχύσει από το υστέρημά του, το Δήμο της Πόλης του.

Το όνομά του ήταν ‘Παράμονος’. 


Κατοικούσε στην ξακουστή για το Ασκληπιείο της, κωμόπολη της Κρηστωνίας.


Η Μόρρυλος, ιστορικά, ήταν μια μικρή αγροτική πόλη που μας είναι γνωστή από τα ελληνιστικά χρόνια (3ος π.Χ. αιώνας).

Ιωάννινα - Βέβηλοι κατέβασαν την Ελληνική σημαία από το κάστρο και ανάρτησαν την πακιστανική



Στη συνέχεια του προηγουμένου άρθρου για το πρωτοφανές γεγονός που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στην πόλη των Ιωαννίνων, μετά από διασταυρώσεις που έκανα ο ίδιος όλη αυτή την εβδομάδα από μαρτυρίες κατοίκων για τι το ακριβώς συνέβη εκείνο το πρωί 8:30 π.μ της περασμένης Κυριακής στην ιστορική κεντρική πύλη του κάστρου των Ιωαννίνων, το θέμα εχει ως εξής...

Κυριακή 29 Ιουλίου 2012

Πόσο είναι τελικά το δημόσιο χρέος της Ελλάδας;



Υπό την βαριά σκιά της τρόικας βρίσκεται για ακόμη μια φορά η Ελλάδα. Υπό το κλίμα των ασφυκτικών -όπως είθισται πλέον- πιέσεων διεθνώς, αρχίζουν σήμερα, Τρίτη, οι διαπραγματεύσεις κυβέρνησης και τρόικας, οι οποίες θα κρίνουν την εκταμίευση της δόσης των 31 δισ. Ευρώ τον Σεπτέμβριο. Στο επίκεντρο των διαβουλεύσεων θα βρεθεί το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής της περιόδου 2013 - 2016 και συγκεκριμένα οι περικοπές δαπανών ύψους 11,5 δισ. ευρώ για τη διετία 2013 - 2014.

Τη Δευτέρα, σε πολύωρες συσκέψεις ο υπουργό Οικονομικών Γ. Στουρνάρας και ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας, προσδιόρισαν μέρος των δαπανών των 11, 5 δισ. ευρώ που δεν είχαν εξευρεθεί ακόμη. Αξιοποιώντας  την έκθεση του ΚΕΠΕ, τις προτάσεις των υπουργείων, εκθέσεις που έχει εκπονήσει το ΔΝΤ, αλλά και παρατηρήσεις της Ομάδας Δράσης της ΕΕ για την Ελλάδα κάλυψαν τα 9,5 δισ. ευρώ από τις εξοικονομήσεις ύψους 11,5 δισ. ευρώ που ζητά η τρόικα σε μεσοπρόθεσμη βάση.
Αυτά αφήνει να διαρρεύσουν το υπουργείο οικονομικών και τα παπαγαλάκια της συγκυβέρνησης.
Από πού θα τα βρουν αυτά τα ποσά είναι λίγο ως πολύ γνωστό. Δεν θα αφήσουν τίποτε να στέκεται όρθιο, ότι μπορεί να κοπεί θα κοπεί, ενώ ότι μπορεί να πουληθεί, θα πουληθεί. Την ίδια ώρα η φοροεπιδρομή ήδη δεν γνωρίζει κανένα ηθικό, κοινωνικό και οικονομικό φραγμό. Αρκούν αυτά τα 11,5 δις ευρώ, ακόμη κι αν σκεφτεί κανείς ότι μπορούν να αντληθούν από μια οικονομία και κοινωνία που πνέει τα λοίσθια; Ούτε κατά διάνοια. Ακόμη κι αν βρεθούν είναι σίγουρο ότι στην επόμενη επίσκεψη του το κλιμάκιο της τρόικας θα ζητήσει κι άλλα, πρόσθετα μέτρα.
Ήδη το πρωτογενές έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού στο εξάμηνο Ιανουαρίου-Ιουνίου 2012 έφτασε στο 2,3 δις ευρώ, όσο δηλαδή ήταν ο ετήσιος στόχος που είχε τεθεί εξαρχής από την τρόικα. Ενώ οι πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις που υπάρχουν ανεβάζουν το πρωτογενές έλλειμμα στο τέλος του χρόνου σε πάνω από 6 δις ευρώ, δηλαδή γύρω στο 3% του ΑΕΠ. Αν προσθέσουμε σ' αυτό και τα 9 περίπου δις ευρώ που συνιστούν τους πληρωτέους τόκους του δημοσίου χρέους για το 2012, τότε το δημοσιονομικό έλλειμμα θα ανέλθει τουλάχιστον στα 15 δις ευρώ. Και σ' αυτά δεν έχουν μπει τα ληξιπρόθεσμα ομόλογα και έντοκα γραμμάτια που πρέπει να πληρώσει το ελληνικό κράτος έως το τέλος του 2012.
Σύμφωνα με το Δελτίο Δημοσίου Χρέους (Νο 65, Μάρτιος 2012) το χρονοδιάγραμμα λήξης χρέους της κεντρικής διοίκησης υποδηλώνει ότι μέχρι το τέλος τις 31/12/2012, το ελληνικό δημόσιο έχει να πληρώσει 14,9 δις ευρώ σε βραχυπρόθεσμους τίτλους και 8,6 δις ευρώ σε ομόλογα και δάνεια. Σύνολο 23,5 δις ευρώ ληξιπρόθεσμοι τίτλοι χρέους έως το τέλος του 2012.
Αν προσθέσουμε και το εκτιμώμενο δημοσιονομικό έλλειμμα των 15 δις ευρώ, τότε το συνολικό άνοιγμα του ελληνικού δημοσίου στο τέλος του 2012 θα είναι τουλάχιστον 38,5 δις ευρώ. Πόσο απ' αυτό το ποσό μπορεί να καλυφθεί με πρόσθετα μέτρα και πόσο με νέο δανεισμό θα το δούμε στην πορεία. Πάντως η νέα δόση των 31 δις ευρώ που προβλέπεται για τον Σεπτέμβριο, δεν έχει καμιά σχέση με την κάλυψη αυτών των δανειακών αναγκών του ελληνικού δημοσίου. Τα 25 από αυτά προορίζονται για νέα ανακεφαλαιοποίηση των εγχώριων τραπεζών, ενώ τα υπόλοιπα πρόκειται να καλύψουν ανοίγματα των εγχώριων τραπεζών προς την ΕΚΤ που έχει καλύψει το ελληνικό δημόσιο με δικές του εγγυήσεις.
Προσέξτε τα νούμερα: το δημοσιονομικό έλλειμμα θα είναι τουλάχιστον 15 δις ευρώ στα τέλη του 2012 και οι τροϊκανοί με τους ντόπιους ομολόγους τους ψάχνουν για 11,5 δις ευρώ για την επόμενη διετία. Μαζί με τα ληξιπρόθεσμα θα φτάσει τα 38,5 δις ευρώ το άνοιγμα του ελληνικού δημοσίου στο τέλος του 2012. Θέλει μεγάλη φαντασία για να καταλάβει κανείς ότι είτε θα χρειαστούν πρόσθετα μέτρα περικοπών και μειώσεων, είτε θα πρέπει να βρεθούν πρόσθετοι πόροι δανεισμού του ελληνικού κράτους;
Αλήθεια πόσο είναι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας σήμερα;
Σε απόλυτα νούμερα το δημόσιο χρέος της Ελλάδας μειώθηκε από τα 368,0 δισ. ευρώ στο τέλος του 2011 (165,3% του ΑΕΠ) στα 280,4  δισ. ευρώ στο πρώτο τρίμηνο του 2012, λόγω της αναδιάρθρωσης. Για να δούμε πώς έχει διαμορφωθεί:
Τον Απρίλιο του 2012 προστέθηκαν 31,6 δις ευρώ νέα δάνεια του ελληνικού δημοσίου.
Το ποσό αυτό αφορά στο δανεισμό του δημόσιου τομέα από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF). Από το συνολικό ποσό τα 25 δις ευρώ δόθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τα 3,3 δις ευρώ για την ανταλλαγή ομολόγων και τα 3,3 δις ευρώ για δανεισμό σε μετρητά. Επομένως στο τέλος Απριλίου το συνολικό δημόσιο χρέος της χώρας αυξήθηκε τουλάχιστον στο ποσό των 312 δις ευρώ.
Τον μήνα Μάιο προστέθηκαν άλλα 4,2 δις ευρώ, τα οποία αφορούν το δανεισμό του δημόσιου τομέα από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF). Με αυτά συμπληρώθηκε το ποσό δεδουλευμένων τόκων ύψους 4,8 δις ευρώ, που καταβλήθηκαν με τη μορφή βραχυχρόνιων τίτλων τουEFSF, για τα ομόλογα που συμμετείχαν στο PSI. Με άλλα λόγια πρόκειται για πρόσθετο χρέος του ελληνικού δημοσίου.
Συνεπώς στα τέλη Μαΐου το συνολικό δημόσιο χρέος του ελληνικού κράτους διαμορφώθηκε στα 316,2 δις ευρώ. Αν σ' αυτό συμπεριλάβουμε και την δόση του Σεπτεμβρίου, η οποία – όπως είπαμε – θα πάει να καλύψει ανάγκες πρόσθετου χρέους του ελληνικού δημοσίου που προκύπτει από την στήριξη των τραπεζών, τότε το συνολικό δημόσιο χρέος θα διαμορφωθεί στα 347,2 δις ευρώ, ήτοι πάνω από το 165% του ΑΕΠ. Αν βέβαια υποθέσουμε ότι θα επαληθευθεί η πρόβλεψη για μόλις 5% ύφεση το 2012, που ήδη φαντάζει πολύ αισιόδοξη.
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι μέσα σ' ένα χρόνο εξανεμίστηκαν σχεδόν τα όποια οφέλη από την εικονική απομείωση του δημόσιου χρέους λόγω του «κουρέματος» δια του PSI. Και πάλι το δημόσιο μένει μ' ένα άνοιγμα τουλάχιστον 15 δις ευρώ που θα πρέπει να καλύψει με πρόσθετα σκληρά μέτρα, ή με νέο δάνειο. Κι αυτό αν υποθέσουμε ότι τα 23,5 δις ευρώ ληξιπρόθεσμα μέχρι το τέλος του 2012 θα καλυφθούν με την έκδοση εντόκων γραμματίων του ελληνικού δημοσίου.
Πόσο θέλει κανείς για να καταλάβει τον βάναυσο φαύλο κύκλο που μας έχει εγκλωβίσει η πληρωμή των χρεών και η αναγωγή του πρωτογενούς πλεονάσματος σε υπέρτατο εθνικό στόχο; Το λέμε αυτό γιατί ορισμένοι – ακόμη κι από τους λεγόμενους αντιμνημονιακούς – θεωρούν ότι το πρόβλημα είναι ο τρόπος υλοποίησης των στόχων που θέτει η τρόικα και όχι οι στόχοι αυτοί καθ' αυτοί. Ακούσαμε μάλιστα τον κ. Τσίπρα να αποδέχεται ότι εθνικός στόχος είναι ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός. Γιατί; Από πού κι ως πού; Όποιος θεωρεί ότι πρώτο μέλημα της δημοσιονομικής πολιτικής του κράτους είναι ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός, τότε είτε δεν ξέρει τι του γίνεται, είτε απλά τον έχει τυφλώσει η νεοφιλελεύθερη θεολογία. Ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός είναι επιτεύξιμος σαν στόχος μόνο σε συνθήκες ανόδου της οικονομίας, αλλιώς οι πολιτικές ισοσκελισμού βαθαίνουν την κρίση και την ύφεση. Σε συνθήκες όπου οι επενδύσεις ανά τρίμηνο έχουν φτάσει να κυμαίνονται γύρω στα 5 δις ευρώ, ποσό που σε τρέχουσες τιμές μας γυρίζει πίσω στα 1995, τότε το πρώτιστο μέλημά σου είναι η τόνωση τους. Αν βέβαια σ' ενδιαφέρει να καταπολεμηθεί η ανεργία και να αυξηθεί η σταθερή απασχόληση που θα σηκώσει ολόκληρη την οικονομία.
Σ' αυτά τα πλαίσια είσαι υποχρεωμένος από τον ίδιο τον χαρακτήρα της ύφεσης να προχωρήσεις σ' έναν ελεγχόμενα ελλειμματικό προϋπολογισμό για μερικά χρόνια με σκοπό να ενισχυθεί εξαιρετικά το δημόσιο πρόγραμμα επενδύσεων. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούν να δημιουργηθούν πραγματικές θέσεις εργασίας, αλλά και να δοθεί κίνητρο για ιδιωτικές επενδύσεις, όχι βέβαια του ληστρικού είδους που επιδοτεί ο κρατικός κορβανάς τόσα χρόνια.
Για να γίνει αυτό θα πρέπει οπωσδήποτε να σταματήσουμε να πληρώνουμε τους δανειστές και να κηρύξουμε το δημόσιο χρέος παράνομο. Όσοι ανησυχούν για το πώς θα πληρώνουμε τον ελλειμματικό προϋπολογισμό, θα πρέπει να τους θυμίσουμε ότι υπό τις υπάρχουσες συνθήκες το ελληνικό δημόσιο εκδίδει έντοκα γραμμάτια αξίας 15-20 δις ευρώ κάθε χρόνο για να καλύψει τρύπες του. Αντί λοιπόν να δανείζεται για να πληρώνει τοκογλυφικά και να καλύπτει τρύπες που προκαλεί η ασυδοσία των κυβερνώντων, θα μπορεί να δανείζεται για να κάνει επενδύσεις σε υποδομές και παραγωγή. Το υψηλό κόστος δανεισμού θα εξισορροπείται από τους ρυθμούς ανόδου της οικονομίας και των εισοδημάτων που θα προκαλεί το εκτεταμένο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι θα έχει επιβληθεί ένα αυστηρό καθεστώς ελέγχου της κίνησης κεφαλαίου, αλλά και ο ουσιαστικός εξορθολογισμός του δημόσιου τομέα που ξεκινά πάντα από την πολιτική κεφαλή.
Ισοσκελισμένο προϋπολογισμό σε συνθήκες ύφεσης και υπερχρέωσης ζητά μόνο όποιος πρακτορεύει τα συμφέροντα των δανειστών και δεν νοιάζεται στο ελάχιστο για το αν θα μπορέσει ποτέ να ορθοποδήσει η οικονομία και η κοινωνία. Όλα τα άλλα είναι απλά κούφια λόγια και προφάσεις εν αμαρτίαις όσων παίζουν με το πόνο ενός ολόκληρου λαού
.

Www.promitheasblog.com

Παρασκευή 27 Ιουλίου 2012

Στον καιρό της "δημοκρατίας" και των "ολυμπιακών ιδεωδών"



Αν υπάρχει κάτι που απειλείται σε αυτή τη χώρα, από τις "σκέψεις" των παιδιών και τις πράξεις των κρατούντων είναι μια ελληνική λέξη, η σημασία της οποίας έχει σκεπαστεί από την πολύ οχλαγοή.

Ένα ανέκδοτο που, πιθανά, να το έλεγα κι εγώ σε κατάσταση φαιδρής χαλαρότητας αποτέλεσε το έναυσμα για να βγει η στο φως η εικόνα της άγνοιας και του αποπροσανατολισμού.

Η μικρή αθλήτρια δεν διώχτηκε, για ένα ανέκδοτο, αλλά για τις πολιτικές της πεποιθήσεις και συμπάθειες, οι οποίες είναι φανερές, αν κανείς δει το σταχυολόγημα στο οποίο έχουν προβεί τα "έγκριτα" μέσα.

Στο όνομα, λοιπόν, μιας "δημοκρατίας" που δεν υπάρχει απώλεσε το όνειρο της και πήγαν χαμένοι οι κόποι της.

Ο συστηματικά προπαγανδιζόμενος "εχθρός¨δεν είναι πια αυτός που με φορολογεί άγρια, μου τοκίζει κάθε δεκάρα που προσπαθώ να μαζέψω, για να συντηρηθώ ή ο κάθε φυλής ολιγάρχης. Εχθρός δεν είναι πια ο διαχωρισμός των ανθρώπων σε κυβερνώντες και κυβερνώμενους, σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, σε διευθύνοντες και εκτελεστές, σε νομοθετούντες και υπηκόους. Είναι οτιδήποτε άλλο, εκτός από όλα αυτά. Φταίει το κακό το ριζικό μας, ο κακός πολιτικός, ο λαός, το κράτος, η αγορά ή η ιδιοκτησία, και τείνει να γίνει πίστη πως πάνω απ' όλα φταίει ο "κωλότουρκος", ο αφρικανός, ο τσιγγάνος, ο πακιστανός που φτύνει τη τσίχλα του στον πεζόδρομο, ο αλλόχρωμος, ο αλλόθρησκος ή ο αλλοεθνής.

Ο γνωστός για τις εξαγωγικές σε χρήμα δραστηριότητες, κ. Κούβελος, συμβάλλει με τις πράξεις του  στη σύγχιση και από κοντά όλοι οι άλλοι.

Ο ολοκληρωτισμός, στην Ελλάδα (και όχι μόνο) έχει ποικιλία χρωμάτων για να εκφράζεται, από την άκρα αριστερά ως την άκρα δεξιά. Η δημοκρατία δεν έχει τίποτα. Παραμένει στα αζήτητα της ιστορίας και της πραγματικότητας.

Η δουλειά που κάνει το σύστημα πληροφόρησης και διαμόρφωσης συνειδήσεων είναι πολύ καλή. Η δουλειά που κάνουν ή δεν κάνουν,  όσοι υποτίθεται ή νομίζουν ή πιστεύουν πως αντιστρατεύονται όλες τις αληθινές αιτίες του κακού, είναι πολύ κακή. (Και η δική μας, μαζί). Δεν ξέρουν να αγαπούν . Δεν ξέρουν πως προϋπόθεση της κοινότητας είναι η φιλία, η αγάπη, ο έρωτας και τα συνώνυμα. Πριν φτάσουμε στον τρόπο διοίκησης που λέγεται δημοκρατία.

Κι εμείς, που αυτά τα λόγια γράφουμε, είμαστε πολύ μικροί. Σχεδόν ηττημένοι.

Και κανείς δεν μπορεί να δει πως όλα αυτά κι εκείνα και τα άλλα, τα εκατέρωθεν και τα πομπώδη, δεν έχουν καμία σχέση, με ότι κράτησε των ελλήνων την κοινότητα ζωντανή στο πέρασμα των χρόνων. Αρέσει, δεν αρέσει, ότι ζούμε, πιστεύουμε και λέμε,  δεν έχει σχέση, με όσα σκέφτηκε ο Ρήγας ή είπε ο Καποδίστριας ή ο Κολοκοτρώνης.

Αυτό που αποτέλεσε συνεκτικό κρίκο και τελικά απελευθερωτική δύναμη, ήταν μια ενότητα βασισμένη στην κοινή γλώσσα και την κοινή πίστη.

Αυτά τα δυο, που συνέθεσαν έθνος, φιλοσοφία και επιστήμη, που ονομάστηκαν, γιατί ήταν, "ελληνικά", δεν εμπεριέχουν το μίσος ή τη λογοκρισία, την εξόντωση της άλλης άποψης, σαν βασικό ιδεολογικό όπλο, σαν μέσο ύπαρξης.

Αν δεν υπήρχε ο έλληνας, δεν θα υπήρχε ο άνθρωπος, σαν έννοια και νόημα και "μετά λόγου γνώσεως", οι δυτικοί της αναγέννησης ονόμασαν τις ελληνικές σπουδές, "ανθρωπιστικές". Τις αποδιώξαμε από το "πολιτικό" προσκήνιο, αποδιώχνοντας τον έλληνα και τον άνθρωπο (λέξεις συνώνυμες).

Ο έλληνας και ο βάρβαρος των αρχαίων ελλήνων διέφεραν σε τούτο μόνο: Ο βάρβαρος αγνοούσε την πολιτική, ως συμμετοχική πράξη πολιτών και όχι ως αυτό που ζούμε σήμερα.

Το ένστικτο της επιθετικότητας, η ανάγκη του ανθρώπου να φοβάται και να λατρεύει Μονάρχες, σταλμένους από το Θεό είχε εξημερωθεί, μόνο από αυτό που οι έλληνες ονόμασαν πολιτική. Με όσα συνέβεναν στην ελληνική πόλη και σχετίζονταν με τη διοίκηση της και όχι με την εξουσία κάποιου άλλου πάνω της.

Κατά τον μοναρχικό ή ολιγαρχικό Πλάτωνα, ο άνθρωπος δεν είναι άνθρωπος προτού αναγνωρίσει τον άνθρωπο, η πολιτική έχει ως σκοπό τη διάπλαση ενάρετων ανθρώπων και η σπουδαιότητα της βρίσκεται στο ότι είναι αυτή που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από το ζώο.

Η νεωτερική ελληνική επανάσταση στηρίχτηκε πάνω στη σχέση των ανθρώπων, στον θεμέλιο λίθο της κοινωνίας, όπως την προσδιόρισε ο Αριστοτέλης: τη φιλία. Καθόλου τυχαία, η επωνυμία "Φιλική Εταιρεία". Η φιλία δεν είναι μόνο το θεμέλιο αλλά και η βαθύτατη πηγή των νόμων. (Αν, βέβαια, καταφέρναμε τη δημοκρατία και την πολιτική, πριν υιοθετήσουμε τις λογικές των κοτσαμπάσηδων). Στη φιλία ανάμεσα σε ανθρώπους,  η δικαιοσύνη είναι πραγματοποιημένη. Όπως και η ισότητα, η αλληλεγγύη, ενώ απουσιάζει η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο, ο διαχωρισμός σε αυτούς που αποφασίζουν και σε αυτούς που πρέπει να υπακούουν.

Η ελληνική εκεχειρία των Ολυμπιακών αγώνων και οι ιδέα του δάφνινου στέφανου στους Δελφούς, ενός κλαριού ελιάς στην Ολυμπία ή ενός άγριου σέλινου στη Νεμέα, δεν έχουν σχέση με τα ιδεώδη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, του Κούβελου, των Ναζί και των λοιπών εκφραστών του ολοκληρωτισμού και της ολιγαρχίας.

Κοινότητα Ανθρώπων - Κοινωνία του Δώρου


(εικόνα Δον ΨΥΧΩΤΗΣ:"Από το "Α" της Αγάπης στο "Ω" της ζωής")

ΜΥΣΤΙΚΑ ΟΠΛΑ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ




Οι αρχαίοι Έλληνες υπήρξαν πρωτοπόροι σε κάθε

τομέα του πολιτισμού. Μοιραία λοιπόν δεν θα μπορούσαν

να υστερήσουν και στην πολεμική τεχνολογία, εφόσον

μάλιστα, όπως πίστευαν «Πόλεμος πατήρ πάντων

εστί» (ο πόλεμος είναι ο πατέρας των πάντων). Η παρεξηγημένη

αυτή φράση του Ηρακλείτου δεν εκφράζει,

όπως υποστηρίζουν ορισμένοι, το φιλοπόλεμο και

«ιμπεριαλιστικό» πνεύμα των αρχαίων Ελλήνων.
Αντιθέτως

εκφράζει τπν μεγάλη αλήθεια του αρχαίου κόσμου,

ότι η ανάγκη γεννά.
 Η ανάγκη αντιμετώπισης υπερτέρων

αντιπάλων ήταν η γενεσιουργός αιτία της δημιουργίας

και ανάπτυξης «ειδικών» όπλων, ήδη από τους χρόνους

που γεννήθηκε ο πολιτισμός στην πατρίδα μας, περί την

9η χιλιετία π.Χ. Οι σχεδόν πάντα αριθμητικώς ασθενέστεροι

Έλληνες δεν είχαν άλλη επιλογή παρά να αναπτύξουν

ειδικές δυνατότητες, οι οποίες θα τους επέτρεπαν

να αντιμετωπίσουν επί ίσοις όροις τους πολυπλη-

θείς αντιπάλους τους. 




Τοξικά βέλη 



Η γένεση του τόξου ως όπλου, για το κυνήγι αρχικά 

και για τον πόλεμο κατόπιν, χάνεται στα βάθη της

ανθρώπινης ιστορίας. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει

πότε οι άνθρωποι άρχισαν να το χρησιμοποιούν. Το

παράδοξο όμως είναι ότι από το την λέξη τόξο γεννήθηκε

και μια ακόμα ελληνική λέξη που υποδηλώνει το

δηλητήριο, η λέξη «τοξικό». Ο διάσημος Έλληνας ιατρός

του 1ου αιώνα μ.Χ. Διοσκουρίδης ήταν ο πρώτος που

ετυμολογησε το επίθετο «τοξικός» από το «τόξο», γράφοντας

χαρακτηριστικά ότι το επίθετο «τοξικός» δηλώνει

τον σχετικό με το τόξο. Πως όμως σχετίζεται ένα

όπλο με τα λογής λογής τοξικά, δηλαδή τα δηλητήρια; Η

απάντηση είναι απλή. Από πολύ νωρίς οι πρωτόγονοι

άνθρωποι ανακάλυψαν ότι κάποιες ουσίες είχαν την ικανότητα

να ναρκώνουν ή να σκοτώνουν άμεσα όποιον ή

ότι ερχόταν σε επαφή μαζί τους.



Στα πρώτα στάδια της ιστορίας οι πρωτόγονοι κυνηγοί

χρησιμοποιούσαν τοξικά βέλη για να ναρκώνουν τα

ζώα θύματά τους. Η επιλογή του δηλητηρίου έπρεπε να

γίνει προσεκτικά, έτσι ώστε να μην κινδυνεύσει και ο 

χρήστης, αλλά ούτε και όσοι θα έτρωγαν το σκοτωμένο 

με τον τρόπο αυτό ζώο. Προφανώς η γνώση αυτή των

πρώτων κυνηγών βρήκε εφαρμογή και στους πρώτους

πολέμους, όταν ελλείψει ασπίδων και θωράκων τα εκη-

βόλα όπλα και κυρίως το τόξο αποτελούσαν την τελευταία

λέξη της πολεμικής τεχνολογίας. Περί τα μέσα της

5ης χιλιετίας π.Χ. όμως μια μεγάλη τεχνολογική επανάσταση

έλαβε χώρα στον ελλαδικό χώρο, η έναρξη

κατεργασίας των μετάλλων. Η κατεργασία των μετάλλων

έδωσε νέες πρωτόγνωρες δυνατότητες στους τότε

Έλληνες. Ιδιαιτέρως από την αυγή της 4ης χιλιετίας π.Χ.

όπου άρχισαν να κατεργάζονται και τον χαλκό, όλα

μετεβλήθησαν. Τα νέα όπλα με τις μεταλλικές αιχμές

απεδείχθησαν τρομερά εναντίον των αθωράκιστων αντιπάλων.



Μοιραία λοιπόν δημιουργήθηκαν και τα αντίμετρα,

η ασπίδα και ο θώρακας. Σε αυτό το νέο επιχειρησιακό

περιβάλλον που σταδιακά δημιουργήθηκε, το

τόξο άρχισε να χάνει τη σημασία του στο πεδίο της

μάχης. Το μικρό του βεληνεκές και η επίσης μικρή του

διατρητική ικανότητα δεν του προσέδιδαν την αναγκαία

δύναμη ανάσχαισης (stopping power) που απαιτείτο για

την εξουδετέρωση ενός εφοδιασμένου με ασπίδα ή

θώρακα ή και τα δύο αντιπάλου πολεμιστή. Αντιθέτως

στην Ανατολή, όπου κανένας στρατός με εξαίρεση ίσως

τον Ασσυριακό, δεν πολυχρησιμοποίησε ισχυρές θωρακίσεις,

το τόξο παρέμεινε το βασικό όπλο έως το 1700

μ.Χ. Στην Ελλάδα όμως οι φάλαγγες των σαρισσοφόρων

Μινυών, Μινωιτών και αργότερα Μυκηναίων πολεμιστών,

ήταν σχεδόν απρόσβλητες από τα βέλη των αντί

πάλων. Ο μόνος τρόπος για να «ανακτήσει» το τόξο την

σημασία του ήταν να αποκτήσει δηλητηριώδη αιχμή.

Έτσι, ακόμα και αν δεν έπληττε τον αντίπαλο καίρια,

αλλά επιπόλαια σε ένα αθωράκιστο σημείο του σώματος

του, θα μπορούσε να του επιφέρει ακόμα και τον θάνατο.



Κατά πάσα πιθανότητα ένα τέτοιο δηλητηριασμένο

βέλος σκότωσε τον Αχιλλέα, πληγώνοντάς τον στην ακάλυπτη

πτέρνα του. Ο «άνανδρος» αυτός τρόπος πολέμου

καυτηριάζεται από τον Όμηρο, αλλά και από τους μεταγενεστέρους

του και το τόξο χαρακτηρίζεται το όπλο

των δειλών, υπογραμμίζοντας έτσι την αντιδιαστολή με

τον «καθαρό» τρόπο της εκ του συστάδην αντρίκιας

μάχης. Ωστόσο τα βιολογικά όπλα υπήρχαν και είναι

λογικό οι Έλληνες της Ανατολίας Τρώες να τα χρησιμοποιούν

περισσότερο, λόγω της επαφής τους με τους λοιπούς

ανατολικούς πολιτισμούς. Αυτό όμως δεν σημαίνει

ότι και οι της μητροπολιτικής Ελλάδος συμπατριώτες

τους δεν τα γνώριζαν. Απλώς είχαν πάψει να τα πολυ-

χρησιμοποιούν.



Πότε πράγματι πρωτοχρησιμοποιήθηκαν βιολογικά

όπλα στην Ελλάδα; Στο ερώτημα αυτό κανείς δεν μπορεί

να απαντήσει με βεβαιότητα. Μπορεί όμως να στηριχθεί

στην κωδικοποιημένη ελληνική πρωτοϊστορία, την μυθολογία,

και να αναζητήσει εκεί απαντήσεις. Ο πρώτος λοιπόν

που φέρεται να χρησιμοποιεί βιολογικά όπλα είναι ο

μεγαλύτερος Έλληνας ήρωας, ο Ηρακλής. Στο σημείο

αυτό αξίζει να γίνει μια διευκρίνηση σχετικά με τον μέγιστο

Έλληνα ήρωα. Ο Ηρακλής δεν ήταν ένα πρόσωπο,

ήταν η προσωποποίηση του ίδιου του Ελληνισμού. Έτσι

εμφανίζονται τουλάχιστον δύο πρόσωπα με το αυτό

όνομα, τα οποία έδρασαν σε διαφορετικές χρονικές

στιγμές, αλλά έφτασαν να ταυτίζονται μεταξύ τους. 0

πρώτος ο Ιδαίος, Κρητικός Ηρακλής, ήταν σύντροφος

τους Δία. Ο δεύτερος ο Μινύας - Μυκηναίος είναι ο

εκτελεστής των άθλων. Σε έναν από τους άθλους του ο

Ηρακλής εκλήθη να σκοτώσει ένα τέρας την Λερναία

Ύδρα, το τέρας με την δηλητηριώδη ανάσα. Σύμφωνα με

τον μύθο το τέρας είχε εννέα (σύμφωνα με άλλες

παραλλαγές 15-100) κεφάλια, το ένα εκ των οποίων

ήταν αθάνατο. Ο Ηρακλής τελικώς κατόρθωσε να σκοτώσει

το τέρας. Έκοψε ένα προς ένα τα κεφάλια και

τους έβαζε φωτιά. Κατόπιν απέκοψε και το αθάνατο 

κεφάλι και το έθαψε κάτω από έναν μεγάλο βράχο στην 

Λέρνη. Κατόπιν έσκισε το σώμα του άψυχου τέρατος και

βούτηξε τα βέλη του στο δηλητηριώδες αίμα του. Όλα

αυτά ακούγονται φυσικά ως χαριτωμένα παραμύθια. Και

όμως κρύβουν πίσω τους μια πολύ μεγάλη δόση αλήθειας.



Προσφάτως Αμερικανοί επιστήμονες ανακάλυψαν

ότι ο Αργολικός Κόλπος διαθέτει πλουσιότατα κοιτάσματα

υδρογοναθράκων, πετρελαίου και αερίων. Η εκφυγή

των φυσικών αερίων λοιπόν προκαλούσε την δηλητηριώδη

ανάσα του τέρατος, το όνομα ακόμα του οποίου -

Ύδρα - το συσχετίζει με το νερό, με το υγρό. Ούτε πρέπει

να θεωρείται τυχαίο ότι ο ήρωας αναγκάστηκε να

κάψει τα κεφάλια του «τέρατος». Το πιο ενδιαφέρον

σημείο όμως είναι ότι ο Ηρακλής, γνωρίζοντας προφανώς

τις ιδιότητες των υδρογοναθράκων, βούτηξε τα

βέλη του στο «αίμα» της Ύδρας. Αρκετά αργότερα, ο

Οδυσσέας αυτή τη φορά φέρεται στην Οδύσσεια να

ταξιδεύει ως την Εφύρα, την πόλη της Ηπείρου, κοντά

στα ύδατα της Στυγός, με σκοπό να κατέβει στον κάτω

κόσμο, η είσοδος του οποίου ευρίσκετο εκεί. Ο Όμηρος

αναφέρει ότι ο Οδυσσέας πήγε στην Εφύρα αναζητώντας

δηλητήρια με τα οποία θα άλειφε τις αιχμές των

βελών του. Ο βασιλιάς της πόλης Ίλος όμως, αρνήθηκε

να του παραχωρήσει τα δηλητήρια, αν και η Εφύρα

χαρακτηριζόταν από τους αρχαίους ως ο παράδεισος

των δηλητηρίων. Το παράδοξο όμως είναι ότι και η

συγκεκριμένη περιοχή της Ηπείρου είναι πλούσια σε

κοιτάσματα υρδογονανθράκων και φυσικού αερίου,

όπως απεκάλυψε ο αείμνηστος αρχαιολόγος και ελληνιστής

Νίκολας Χάμοντ στο βιβλίο του «Ήπειρος». Φαίνεται

λοιπόν από πολύ νωρίς οι Έλληνες να έχουν ανακαλύψει

τους υδρογονάνθρακες και τα παράγωγά τους και

να τα χρησιμοποιούν και σε πολεμικούς σκοπούς. Με

ποιόν τρόπο όμως; Προφανώς ένα βέλος βουτηγμένο σε

πίσσα ή σε αργό πετρέλαιο δεν θα προκαλούσε άμεσα

τον θάνατο σε έναν άνθρωπο που θα τον έπληττε σε μη

καίριο σημείο. Μήπως λοιπόν τα βουτηγμένα σε αυτά τα

υλικά βέλη ήταν απλώς πυρφόρα βέλη, με άσβεστο

όμως πυρ; Υπάρχουν όμως περιγραφές που φανερώνουν

την τοξικότητα της περιοχής, αφού ακόμα και τα πουλιά 

που πετούσαν από πάνω και εισέπνεαν τις δηλητηριώδεις 

αναθυμιάσεις πέθαιναν. Αναφέρει η Οδύσσεια: «εξ

Εφύρης ανιόντα παρ' Ίλου Μερμερίδαο, οίχετο γαρ

κείσε θόης νηός Οδυσσεύς φάρμακον ανδροφόνον διζήμενος,

όφρα οι είη ιούς χρίεσθαι χαλκήρεας» (από την 

Εφύρα καθώς ερχόταν από τον Ίλο Μερμερίδη, γιατί

πήγε και εκεί με γρήγορο πλοίο ο Οδυσσέας, φάρμακο

ανδροφόνο αναζητώντας, για να το έχει τα χάλκινα βέλη

του να αλοίβει. α 259 -262). Από την άλλη γνωρίζουμε

ότι δηλητηριώδη βέλη, με την κλασσική έννοια του

όρου, υπήρχαν. Αυτά όμως δεν τα βουτούσαν σε υδρογονάνθρακες,

αλλά σε διαλύματα νερού αναμεμειγμένου

με τριμμένα φύλλα ή λουλούδια ορισμένων φυτών ή

μανιταριών ή δηλητηρίου φιδιών. Τα πλέον διαδεδομένα

τοξικά φυτά ήταν το Ακόνιτο, η Άτροπος, γνωστό ως

Μπελλαντόνα, από την οποία παράγεται η στρυχνίνη, το

Στραμώνιο, το Κώνιο, το Δελφίνιο, η Δακτυλίτιδα, η Γόγ-

γολη, το Μαυρόχορτο και άλλα. Από αυτά το πλέον

θανατηφόρο είναι το Ακόνιτο, το οποίο προκαλεί παύση

της καρδιακής λειτουργίας και τελικά τον θάνατο. Σύμφωνα

με ορισμένες απόψεις το Ακόνιτο ήταν υπεύθυνο

για τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τον θάνατο

όμως προκαλούν και τα περισσότερα από τα παραπάνω

αναφερθέντα φυτά. Το Κώνιο άλλωστε είναι ιδιαιτέρως

γνωστό από την εκτέλεση του Σωκράτη. Τα γνωστά λοιπόν

αυτά φυτά, αποτελούσαν την πρώτη ύλη των αρχαίων

βιολογικών όπλων. Η αποτελεσματικότητά τους

πάντως εξαρτάτο από πολλούς παράγοντες, όπως η

κράση του θύματος, ο χρόνος χρήσης τους και οι κλιματολογικές

συνθήκες. Η αντοχή του κάθε ανθρώπου είναι

ένας τελείως υποκειμενικός παράγοντας, ο οποίος όμως

εξαρτάται και από το πόσο ισχυρό είναι το δηλητήριο, το

οποίο εξασθενεί με το πέρασμα του χρόνου. Ακόμα επιδρούν

και οι κλιματολογικές συνθήκες καθώς η βροχή

για παράδειγμα «ξέπλενε» το δηλητήριο από τα όπλα.

Από την άλλη πρέπει να υπήρχαν και ατυχήματα, με

φίλια θύματα, όταν για παράδειγμα ένα βέλος έκοβε τον

ίδιο τον χρήστη του. Ο μύθος αναφέρει πως ο Ηρακλής

έπληξε κατά λάθος με ένα δηλητηριώδες βέλος τον φίλο

του κένταυρο Χείρωνα, ενώ και ο κένταυρος Φόλος

πέθανε όταν τρυπήθηκε κατά λάθος από ένα βέλος που

προσπαθούσε να αποσπάσει από το σώμα ενός πληγωμένου.



Ενδιαφέρον παρουσιάζει ακόμα η μυθολογική

αναφορά στο τέλος του Ηρακλή. Ο ήρωας σκότωσε τον

κένταυρο Νέσσο, με ένα βέλος βουτηγμένο στο αίμα της

Ύδρας. Ο κένταυρος πριν πεθάνει έδωσε στην σύζυγο

του Ηρακλή Διηάνειρα το μολυσμένο αίμα του, λέγοντας

της να το φυλάξει σε μέρος σκοτεινό και δροσερό,

μακριά από το φως και την ζέστη - μήπως διότι υπήρχε

κίνδυνος ανάφλεξης του; Με το αίμα του κενταύρου η

Διηάνειρα άλειψε έναν χιτώνα του Ηρακλή. Ο τελευταίος

φόρεσε τον χιτώνα και πήγε να εκτελέσει θυσία

στους θεούς. Τότε όμως, εμπρός από την φλόγα του

βωμού, ο χιτώνας ανεφλέγη και ο Ηρακλής άρχισε να

καίγεται, ή σύμφωνα με άλλη εκδοχή η θερμότητα

απλώς ενεργοποίησε το δηλητήριο, το οποίο λειτούργησε

ως ένα είδος οξέως. Στην απελπισία του ο ήρωας

πεσε σε ένα ποτάμι, αλλά και εκεί η φωτιά δεν έσβησε! 



Όταν δε επιχείρησε να βγάλει το δηλητηριασμένο ρούχο 

αφαίρεσε μαζί και τις σάρκες του. Τελικώς ο Ηρακλής

κάηκε ζωντανός. Και αυτός ο μύθος είναι ενδεικτικός

των γνώσεων των αρχαίων Ελλήνων για τα παράδοξα

αυτά όπλα, τα οποία σκότωσαν ακόμα και έναν Ηρακλή.

Πριν πεθάνει ο ήρωας άφησε τα όπλα του στον φίλο

του Φιλοκτήτη. Ο Φιλοκτήτης αποτελεί μια πολύ ενδιαφέρουσα

προσωπικότητα. Επικεφαλής επτά πλοίων, το

καθένα των οποίων είχε πλήρωμα 50 τοξοτών, κίνησε

για την Τροία. Άριστος τοξότης και ο ίδιος, είχε εξοπλισθεί

με τα δηλητηριώδη βέλη του Ηρακλή. Δεν έμελλε

όμως να φτάσει εκεί με τους λοιπούς συστρατιώτες του.



Ο Φιλοκτήτης είτε δαγκώθηκε από φίδι, είτε σύμφωνα

με άλλη παραλλαγή του μύθου, τρυπήθηκε κατά λάθος

από ένα δικό του δηλητηριασμένο βέλος. Αποτέλεσμα

τούτου ήταν να αφεθεί σε ένα νησάκι κοντά στη Λήμνο.

Ο Φιλοκτήτης, ο καλύτερος τοξότης των Αχαιών, σώθηκε

τελικά με την επέμβαση του ιατρού Μαχάωνος. Το

γεγονός ότι η δηλητηρίαση του Φιλοκτήτη δεν προερχόταν

από δάγκωμα φιδιού δεν χρειάζεται και μεγάλη

σοφία για να το καταλάβει κανείς. Στην Ελλάδα μόνο ένα

είδος έχιδνας έχει τόσο ισχυρό δηλητήριο ώστε να επιφέρει

τον θάνατο. Οι αρχαίοι όμως γνώριζαν πως να

αντιμετωπίζουν ακόμα και το δάγκωμα από ένα τέτοιο

φίδι - χάραγμα του σημείου δαγκώματος, αναρρόφηση

του δηλητηρίου, επίδεση αρκετά εκατοστά πάνω από

την πληγή, ώστε να μην φτάσει το δηλητήριο γρήγορα

στην καρδιά. Άρα κατά πάσα πιθανότητα ο Φιλοκτήτης

επλήγη από κάτι άλλο. Στην περίπτωση του όμως στάθηκε

τυχερός στην ατυχία του, εφόσον μάλλον το δηλητήριο

είχε εξασθενίσει λόγω του χρόνου που είχε παρέλθει,

αλλά και ο ίδιος ήταν νέος και με ισχυρό οργανισμό.

Έτσι επέζησε και πήγε τελικώς στην Τροία, σκορπώντας

τον όλεθρο με τα δηλητηριώδη βέλη του, ένα εκ των

οποίων σκότωσε και τον Πάρι. Σύμφωνα με την ποιητική

περιγραφή ο Πάρις υπέφερε ιδιαιτέρως από το δηλητήριο,

νιώθοντας αφόρητο κάψιμο και δίψα. Όλα αυτά τα

συμπτώματα προϊδεάζουν για δηλητηρίαση από το φυτό

Ακόνιτο. Και είναι λογικό ο Φιλοκτήτης να χρησιμοποίησε

ένα δραστικό δηλητήριο για τα βέλη του, εφόσον,

από ιδία πείρα κατάλαβε ότι το δηλητήριο της Ύδρας

είχε πλέον εξασθενήσει.



Η φρίκη των αρχαίων βιολογικών όπλων όμως δεν

τελείωσε και μετά τα Τρωικά. Τα κείμενα διαφόρων συγγραφέων

της ύστερης αρχαιότητος και των πρώτων χριστιανικών

χρόνων, όπως ο Γαληνός, ο Κουίντος ο εκ

Σμύρνης, αλλά και ο Διόδωρος Σικελιώτης και ο Παυσανίας,

αποδεικνύουν ότι τα όπλα αυτά συνέχισαν να χρησιμοποιούνται

όλο αυτό το διάστημα, από την προϊστορία

έως και τον 4ο αιώνα μ.Χ. Τα δηλητήρια που χρησιμοποιήθηκαν

στην περίοδο αυτή ήταν δραστικότερα των

παλαιοτέρων, απόκοτος της γνώσης που οι χρήστες τους

είχαν αποκομίσει από τους παλαιοτέρους. Έτσι αντί ενός

μόνο δηλητηρίου πολλές φορές χρησιμοιοποιείτο ένα

μίγμα τοξικών υλικών, προερχόμενο κυρίως από δηλητηριώδη

φυτά, αναμεμειγμένο μερικές φορές με δηλητήριο

φιδιού. Η αρχαία «συνταγή» ακολουθήθηκε κατά

γράμμα και σε νεωτέρους χρόνους. Υπάρχουν αναφορές

ότι μουσουλμάνοι τοξότες χρησιμοποίησαν εμποτισμένα

σε Ακόνιτο βέλη κατά των Ισπανών το 1483. Ακόμα

και οι Γκούρκα χρησιμοποίησαν παρόμοια βέλη κατά των

Βρετανών τον 19ο αιώνα. Προσφάτως δε απεκαλύφθη

ότι και Γερμανοί επιστήμονες, κατά τη διάρκεια του Β'

Παγκοσμίου Πολέμου, επειραματίζοντο στην κατασκευή

«τοξικών» βολίδων, εμποτισμένων επίσης σε Ακόνιτο.

Ακόμα και σήμερα φυλές ινδιάνων στον Αμαζόνιο χρησιμοποιούν

δηλητηριώδη βέλη, εμποτισμένα με δηλητήριο

ενός είδους βατράχου που ζει στην περιοχή.



Ωστόσο στους κλασσικούς, ελληνιστικούς και

ρωμαϊκούς χρόνους φαίνεται πως υπήρξε ένα «μορατόριουμ» 

θα λέγαμε, στην ανάπτυξη βιολογικών όπλων για πολεμική

χρήση. Δηλητήρια εξακολούθησαν φυσικά να χρησιμοποιούνται

στο κυνήγι και στις δολοφονίες. Η χρήση

τους στον πόλεμο θεωρήθηκε πράξη «βαρβαρική» και

σταμάτησε. Φυσικά αν οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι έπαψαν

να χρησιμοποιούν βιολογικά όπλα, οι αντίπαλοι

τους δεν συμμεριζόντο πάντοτε τα ίδια αισθήματα. Έτσι

αναφέρεται η χρήση δηλητηριωδών βελών τόσο από

τους Πέρσες, όσο και από τους Γαλάτες και τους Δάκες,

αλλά και τους Σλάβους, όπως μαρτυρά ο αυτοκράτορας

Μαυρίκιος στο «Στρατηγικόν» του 6ου αιώνα π.Χ. Και οι

λαοί αυτοί όμως έπαψαν σταδιακά να τα χρησιμοποιούν,

σε γενικευμένη τουλάχιστον κλίμακα, κυρίως λόγω των 

αντίποινων τα οποία υφίσταντο όσοι χρήστες τους είχαν 

την ατυχία να πέσουν ζωντανοί στα χέρια των εχθρών

τους. Έτσι όταν ο στρατός τους Αλεξάνδρου πέρασε το

326 π.Χ. από το σημερινό Πακιστάν βρέθηκε αντιμέτωπος

με τους εντοπίους, οι οποίοι είχαν εμποτίσει σε

δηλητήριο φιδιού όχι μονό τα βέλη τους, αλλά ακόμα και

τα σπαθιά τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα βέλη τους

δεν έφεραν μεταλλική αιχμή. Η κατάληψη του στελέχους

τους ήταν κούφια, προφανώς για να «συγκρατεί»

περισσότερο δηλητήριο. Ευτυχώς η έλλειψη μεταλλικής

αιχμής περιόριζε τη διατρητικότητα του βέλους, απέναντι

στις ασπίδες και τους θώρακες των Ελλήνων. Ίδιου

τύπου βέλη χρησιμοποιούσαν και οι Σκύθες, οι οποίοι με

αυτά κατανίκησαν την στρατιά του Πέρση βασιλιά

Δαρείου, στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. Παρόλα αυτά οι

στρατιώτες του Αλεξάνδρου, αγνοώντας το εχθρικό

μυστικό, επιτέθηκαν εναντίον τους και τους νίκησαν.

Μετά το πέρας της μάχης όμως πολλοί, έστω και ελαφρά

τραυματισμένοι, πέθαναν. Ο Αλέξανδρος τότε κατάλαβε

ότι οι εχθροί χρησιμοποιούσαν δηλητήριο και κατάφερε

να μάθει και το αντίδοτο. Χάρη σε αυτό σώθηκε η ζωή

του στρατηγού του Πτολεμαίου του Λάγου, ο οποίος είχε

τραυματιστεί ελαφρά από βέλος στον ώμο, αλλά κινδύνευε

να πεθάνει. Το τραύμα του είχε μαυρίσει και μύριζε

απαίσια. Μετά τη χορήγηση του αντιδότου όμως

θεραπεύτηκε άμεσα.



Πέραν των γνωστών δηλητηρίων όμως των φυτών και

των φιδιών οι Έλληνες πρέπει να γνώριζαν και το δηλητήριο

που περιέχει το κεντρί ενός είδους σαλαχιού. Σύμφωνα

με μια παράδοση ο Οδυσσέας βρήκε τον θάνατο

από πλήγμα με ένα δόρυ που είχε αιχμή από κεντρί

σαλαχιού. Δράστης του φόνου ήταν ο νόθος γυιός του


από την μάγισσα Κίρκη, ο Τήλεφος.

Του Π.Καρύκα

http://originalmakedon.blogspot.gr/
http://skotinoprosopo.blogspot.gr/2012/06/blog-post_13.html